Sonic youth with sonic dreams...

Happiness is a state of mind I've tried to visit from time to time.

Sigrid Engström  

17.06.1993 r., Göteborg 

Dziewczyna, która za wszelką cenę chce zwrócić na siebie uwagę.

          To nie jest długa historia, o skomplikowanym życiu rodzinnym. To nie opowieść o idealnej panience z dobrego domu, która pod wpływem uczucia buntuje się przeciwko surowym, aczkolwiek kochającym rodzicom. To życie, jak każde, całkiem zwyczajnie usłane pasmem problemów, w którym jedna dziewczyna po prostu się pogubiła. Zbyt duża presja względem kierunku studiów i przyszłego życia, wątpliwości co do własnych pragnień i potrzeb, doprowadziły pewną młodą blondynkę niemal na skraj życia i śmierci. A wszystko motywowane potrzebą zwykłej miłości.

          Ponoć ludzie są w stanie zrobić wszystko, byle tylko zdobyć czyjąś uwagę. W przypadku nastoletniej Sigrid była to potrzeba ingerencji rodziców w jej życie, które, jak odkrywała jego przerażona właścicielka, nie szło donikąd, nie miało przed sobą świetlistej przyszłości, a jedynie mroczną otchłań. Dwójka zapracowanych lekarzy nie miała jednak czasu, by zainteresować się coraz mocniej kłębiącymi się wątpliwościami w głowie córki. Doczekali się jednak, zgodnie z własnymi pragnieniami, kolejnego lekarza w rodzinie, gdy pomimo nielicznych problemów w szkole, Sigrid udało dostać się na uczelnię medyczną. Niespełna rok później przyszło im za to gorzko zapłacić.

          Jeszcze w liceum, wraz z powiększającym się w każdej chwili zapleczem problemów, Sigrid szukała zawzięcie sposobu na pozbycie się trudności. Z racji strachu przed wizytą u psychologa, za którą zostałaby najzwyczajniej w świecie przez matkę wyśmiana, względem własnych fanaberii odnośnie ciężko zarobionych przez kobietę pieniędzy, młoda dziewczyna szukała pocieszenia wśród znajomych, wspólnych imprez zakrapianych alkoholem, a także czymś mocniejszym, przede wszystkim jednak w świecie własnych fantazji, pieczołowicie spisywanych na kartach notesu już od najmłodszych lat. Pojawiające się myśli względem humanistycznego kierunku studiów, były ostro karcone przez rodzicielkę, która już od pierwszych lat swojej pociechy, zakładała, że córka pójdzie w jej ślady. Ta, chcąc być z kolei dobrą córką względem matki, nieszczęśliwie porzuconej przez męża, przez lata przystawała na jej pomysły względem swojej przyszłości. Godziła się na wszystko, robiła to tak, jak chciała tego matka. Tak było łatwiej. Do czasu…

          Studia okazały się kompletną porażką. Blondynka nie była w stanie odnaleźć się na wybranym kierunku, ani wśród tamtejszej społeczności. Chęci walki, by nie zawieść oczekiwań rodzicielki, doprowadziły do nasilenia się stanu depresyjnego u młodej dziewczyny, który w efekcie doprowadził do anoreksji, która z kolei zaowocowała niemal rokiem spędzonym na hospitalizacji.

          W końcu udało jej się zdobyć zainteresowanie rodziców. 

          Tylko na chwilę…

          Dzisiaj mieszka w Sztokholmie, z mężczyzną, który próbuje odnaleźć się jako dwukrotny rozwodnik, a do którego ma zwracać się per tato, choć nie zna go ani trochę, jego twarz kojarząc jedynie z fotografii. Oddana w opiekę rodziciela przez matkę, bezsilną wobec zaistniałej sytuacji, z ogromnym poczuciem winy względem niefortunnych okoliczności, stara się odnaleźć w nowych realiach. Nie kryje rozczarowania, wobec takiego obrotu spraw, ojcu na każdym kroku wypominając brak zainteresowania jej osobą przez dwadzieścia lat jej życia, jak i porzucenie matki. Dwa razy w tygodniu odwiedza psychologa, raz na miesiąc psychiatrę. Bierze kolorowe pigułki, uśmiecha się zdawkowo i udaje się na poszukiwania swojego miejsca na ziemi. Nie wie czego chcę od życia, nie wie jak ma wyglądać jej przyszłość. Na razie tylko trwa i nie chce dać sobie pomóc. Bo chociaż przeżyła piekło, to w tym piekle, w końcu poczuła, że komuś szczerze na niej zależy.

RELACJE|| HISTORIE|| WĄTKI

_________________________________________________________________

Na zdjęciu Freya Mavor, w tytule i nad zdjęciem Hearts Revolution. Z Sigrid wcale nie Mary Sue, ale dla odmiany potrzebuję smutnej postaci. Lubię smutnych bohaterów i depresyjne historie. Wasza w tym głowa, by dziewczynę rozruszać ;)

Witam ponownie, choć z inną postacią i skaczę z radości, że Sztokholm wrócił!
PS. Karta taka straszna. Kiedyś poprawię, tylko wena niech się znajdzie.