Narzekałem, że nie mam butów, dopóki nie spotkałem człowieka, który nie miał stóp

 "Nie, piekło nie ma nic wspólnego z miejscem - piekło wiąże się z ludźmi.

Może to ludzie są piekłem."
 John Marsden

|| Muzyka ||

 

|| POWIĄZANIA ||
|| ALBUM ||

Urodzony dnia trzydziestego pierwszego grudnia, roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego drugiego w bliżej nieokreślonym, amerykańskim mieście. Nazwany po pradziadkach, których nigdy nie poznał, szybko nauczył się, że próba wymówienia jego imion przez osobę anglojęzyczną, nie ma racji bytu. Miał trzy i pół lata, gdy jego ojciec - strażak - zginął na służbie, osieracając żonę i dwójkę dzieci. Zaledwie cztery lata później ponownie stanął na cmentarzu w czarnym, zdecydowanie za dużym na siebie garniturze, chowając do grobu zniszczoną przez życie matkę. Swojej siostry bliźniaczki miał już nigdy nie zobaczyć, jako że kuzynka jego rodzicielki, nie zamierzała "użerać się z dwójką trudnych dzieciaków". Oddany do sierocińca, trafił w końcu do rodziny zastępczej, z której uciekł mając czternaście lat.

Chciałbyś wiedzieć więcej? Cóż, historia, jakich wiele na tym parszywym świecie. Z odrobiną szczęścia i z masą poświęceń, których dzisiaj nie chce już pamiętać, w wieku lat szesnastu trafił do Irlandii. Pracując gdzie popadnie, starał się wieść normalne życie. Acz, jak mawiają, to pojęcie względne. Nie umiejąc zagrzać nigdzie na dłużej miejsca, zaskakująco dobrze odnajdywał się w krainie Celtów aż do dnia, w którym dała o sobie znać przeszłość. Potem było jeszcze wiele krajów, od Wielkiej Brytanii począwszy, poprzez Holandię, Niemcy i Polskę, na Hiszpanii skończywszy. Sam nie wie, dlaczego zdecydował się na Szwecję. Być może dlatego, że ta nigdy szczególnie go nie pociągała. Spakowawszy swój niewielki bagaż, przeszło dwa i pół lata temu, przeniósł się do Sztokholmu. Zamieszkując tamtejsze ulice i schroniska, stara się nie rzucać w oczy, co bynajmniej nie było nigdy dla niego łatwe. Dorabiając mniej lub bardziej legalnie, nie wybiega myślami w przyszłość. Przeszłość aż za nadto dobrze nauczyła go, że ta gra nigdy nie jest warta świeczki.

Charakter? Cóż, warto na wstępie powiedzieć, że owy młodzieniec jest nadpobudliwy. Nadążenie za biegiem jego myśli nie działa dobrze na niczyje zdrowie psychiczne, o stanie emocjonalnym nie wspomniawszy. Jest człowiekiem bardzo zabawnym, sprawiającym wrażenie kogoś, kto nie umie być poważny, niezależnie od sytuacji. Robiący wszystko, by wyglądać tak przeciętnie, jak tylko potrafi, oszukał już niejednego. W rzeczywistości kryje w sobie wiele sprzecznych emocji i cech charakteru. W kruchej czaszce kryje się jego największa broń - mózg, z którego potencjału nigdy w pełni nie korzystał, i tak mając intelektualną przewagę nad sporą częścią populacji. Bardzo sarkastyczny, bywa że i cyniczny, choć przeważnie zawsze wszystko obracający w żart. Wydaje się być kimś, z kim nietrudno się dogadać, kogo łatwo zmanipulować i wykorzystać. Kimś niewinnym, niedoświadczonym przez życie. Jakże pozory potrafią nas zmylić.

Wygląd? Chłopczyna mierzy sobie obecnie dokładnie metr osiemdziesiąt sześć wzrostu i nie zamierza dalej rosnąć. Hebanowe, bujne włosy, zawsze sterczą we wszystkie strony, a duże oczy, okalane wachlarzem ciemnych, długich rzęs, potrafią swoim bursztynowo-złotym spojrzeniem, zmylić i oszukać najbystrzejsze z osób. Blada cera niemalże w całości ozdobiona jest pieprzykami, a gdzieniegdzie i ciemnymi piegami. O bliznach pokrywających to ważące za mało do swojego wzrostu ciało, nie wspomina nigdy. Cóż by to zmieniło? Usta, według wielu, ma zapewne warte grzechu. Przynajmniej dopóty, dopóki siedzi cicho; treść z nich płynąca bywa lepsza od kubła zimnej wody.

Młodzieniec uwielbia czytać, choć rzadko może sobie pozwolić na ten rarytas. Zamieszkując sztokholmskie ulice, ignoruje pewnego Pana u progu kryzysu wieku średniego, który nieustannie kręci się wokół jego osoby. Ponoć chcąc pomóc, ha!, też coś! Altruizm jest niczym duch, każdy o nim słyszał, ale nikt wie, jak wygląda. A On z całą pewnością w niego nigdy nie wierzył. Chociaż nie było mu dane ukończyć szkoły, wiedzy na wiele tematów mu nie brakuje, dzięki czemu jedynie nieliczni są w stanie spostrzec, że młodzieniec marnuje swój potencjał i życie. Bowiem nie znając innej rzeczywistości, z głęboko skrywanym niskim poczuciem własnej wartości i z niezliczonymi demonami pod łóżkiem, trudno o chęć posiadania lepszego życia. Być może w alternatywnym świecie byłby dzisiaj kimś ustawionym, może nawet wybitnym i znanym. A może skończyłby jako niewdzięczny syn oddanych mu rodziców. Albo umarłby jako kilkuletnie, pełne życia dziecko, po nieszczęśliwym upadku z drzewa. Tego nie wie nikt. I pewnie tak jest lepiej.

 "- Ale ja nie chciałabym mieć do czynienia z wariatami - rzekła Alicja.
- O, na to nie ma już rady - odparł Kot. - Wszyscy mamy tutaj bzika. Ja mam bzika, ty masz bzika.
- Skąd może pan wiedzieć, że ja mam bzika? - zapytała Alicja.
- Musisz mieć. Inaczej nie przyszłabyś tutaj."
Lewis Carroll

~~~~****~~~~

EYSTEINN PRZEMYSŁAW WASIKOWSKY

STANLEY NOVAK

Prawie 22 lata

Obywatel świata

P.S Nie, nie warto łamać sobie języka. Stanley doprawdy wystarczy.

P.P.S Obecnie najłatwiej o spotkanie go na rynku miasta, wmieszanego gdzieś w tłum ludzi. Jeśli nie, warto zahaczyć o którąś z miejskich bibliotek lub muzeów. Bywa, że odwiedzi którąś z tańszych kawiarenek lub słabo prosperujących restauracji, w których od czasu do czasu dorabia. Gdyby tam go jednak nie było, najpewniejszy będzie spacer po sztokholmskich ulicach.

[Witam wszystkich! :)

Karta na razie taka sobie, ulegnie jednak w najbliższym czasie pewnym zmianom. Na lepsze, jak mam nadzieję.

Twarzy użyczył Dylan O'Brien.

Cytat w tytule należy do J.M.Barrie. Reszta tak, jak napisano.

Pozdrawiam!]