Myślą, że jestem szalona. To nawet lepiej. Wariatom uchodzi więcej.

Veikka Liimatainen

połowa DNA z Estonki, druga połowa z Fina.

13.11.1993

To jest taki ludzik rodzaju żeńskiego, który od poniedziałku do czwartku grzecznie chodzi na zajęcia, czyli konkretnie wykłady i ćwiczenia, z zakresu mechaniki i budowy maszyn, bo taki ten ludzik był mądry, żeby się wpakować w coś takiego. Podobno się to studiami nazywa. W piątek i sobotę natomiast owy ludzik pilnuje dzieci wyrodnych rodziców, którzy w te dwa dni postanawiają odpocząć od pociech. Ludzik za dziećmi jakoś specjalnie nie przepada, bo jedno już w domu ma własne, ale nie narzeka, bo jakoś zarabiać trzeba. Ambicji się zachciało. Ponadto ludzika można spotkać na rowerze, bo nawet jeśli zna się na samochodach jak mało kto, to na własny ją nie stać. Wieczorami natomiast zwyczajnie siedzi w domu, próbując jakoś ogarnąć własne życie.

A niedziela… Niedziela jest zależna od ekscesów jej własnego, prywatnego dziecka.

Ludzik tak właściwie jest całkiem miły w obyciu. Ciągle się uśmiecha, choć czasem (albo raczej często) uśmiech ten nabiera ironicznego wyrazu. Nie szuka problemów, czasem pomarudzi, kłócić się nie lubi, ale dogryzać komuś i owszem. Ale tak, to nawet całkiem da się z nią porozmawiać. Najlepiej o... Może o tym, jak fascynujący jest pasjans w komputerze? Choć o wiele pasjonujące są w tym komputerze gry. A jeszcze lepsze od tych w komputerze są te na konsoli, ale wszystko to razem pożera zbyt dużo czasu. Taki to też spokojny ludzik, bo nie lubi pakować się w tarapaty, ale tak to już bywa, że nie możemy mieć tego, co byśmy chcieli, więc kłopoty z reguły przychodzą same. Nagminnie.

Lubi jeszcze ten ludzik oglądać baseball. I żużel. Albo właściwie wszystkie sporty lubi oglądać. I lubi jeździć na łyżwach, bo to przecież takie zabawne. Lubi marnować czas, grając na komputerze. No i może lubi… Kolczyki sobie kupować, najlepiej kolorowe. Lubi też sorbet jagodowy i surową marchewkę. Pałętać się lubi po wszelakich dziurach, co zwykle kończy się tym, że trafia tam, gdzie nie powinna w najmniej odpowiedniej chwili. Ciągnie ją do łamania zasad, to chyba przeszło genetycznie z matki. Lubi odrobinkę niebezpieczeństwa i adrenaliny. Ale nade wszystko uwielbia sobie wetknąć słuchawki do uszu i wszystko mieć w głębokim poważaniu. Zwłaszcza przypisane z góry role kobiety i mężczyzny w jakimś staroświeckim świecie, bo jakoś kompletnie nie pasuje do tego wzoru.

Jej własne, prywatne dziecko jest dokładnie pięć lat starsze (co do dnia), ma na imię Mads, oczywiście z nią mieszka i śmie nazywać się bratem. Z innej mamuśki co prawda, ale z ojca tego samego. I choćby nie wiadomo jak bardzo chciała, nie zdoła się go wyprzeć, bo tak samo rudy jest, takie same wydatne usta ma i do tego jeszcze kurdupel. Biedny ludzik robi za panią domu, skoro rodziców (albo raczej jednego, ojca przecież) już nie ma. I z reguły wyciąga to swoje dziecko z kłopotów, jeszcze bardziej się w nie wplątując. Tak zazwyczaj schodzi jej cała niedziela. Ale przecież ma wprawę w niańczeniu, prawda?

Nie narzeka. Głowa wyżej, uśmiech na ustach, cycki do przodu i rusza na podbój świata.

___
Panienka autorka bywa codziennie, kiedy tylko może i należy się jej bać, bo czasem beszta.
A Veikka szuka obiektu westchnień, za którym mogłaby naiwnie biegać :) 
tytuł od Hanny Kowalewskiej - Tego lata, w Zawrociu.