Wątki

Szukając Sigrid, przy odrobinie szczęścia, uda Ci się na nią natrafić, gdy samotnie błąkać się będzie w okolicach osiedla Hammarby Sjöstad, na którym to przyszło jej mieszkać wraz z wyrodnym ojcem. Do mieszkania na czwartym piętrze zawsze będzie wchodzić schodami, zapomnianymi przez większość mieszkańców.

Jeżeli panienka Engström zdecyduje się już opuścić mieszkanie, po godzinach leżenia w łóżku, schowana przed światem pod grubą warstwą pierzyny, zazwyczaj udaje się do biblioteki. Tam szuka pasjonującej lektury, by po godzinie opuścić miejsce z zaczętą książką, uznaną za godną jej uwagi. Potem udaje się do kawiarni, by kontynuować lekturę przy ciepłym napoju, o słodkim zapachu świąt, zrobioną na chudym mleku rzecz jasna. Gdy znuży ją już książka, Sigrid zacznie obserwować ludzi, zarówno tych, którzy siedzą tuż obok, jak i mieszkańców przemijających się za szybą lokalu. Będzie wtedy tworzyć niesłychane historie każdej z zaobserwowanych osób, a wszystkie będą kończyć się szczęśliwie.

Gdy blondynka rezygnuje z odwiedzin w bibliotece, wtedy najczęściej udaje się na krótki spacer na Stare Miasto, które powoli zdobywa jej serce. Jeśli jednak tam nie zawędruje, wiedz, że najprawdopodobniej przechadza się po niedalekim parku, bądź mierzy się z własnym sumieniem czy przekroczyć próg Uniwersytetu Sztokholmskiego i nie dowiedzieć się czegoś na temat aplikacji na kilka humanistycznych kierunków, w których sądzi, że mogłaby się odnaleźć.

Wieczory rzadko spędza poza domem, z racji bycia stosunkowo nową mieszkanką Sztokholmu i wiążącego się z tym braku posiadania znajomych. Czasem jednak odważy odwiedzić się samotnie jakiś bar, zwłaszcza gdy usłyszy o koncercie muzyki rockowej, jakiegoś początkującego zespołu. To będzie jej przypominać o pewnym perkusiście, który od miesiąca nie dał już znaku życia. Wypije dwa szoty czystej wódki i spacerem wróci do mieszkania. Nie szuka na siłę rozrywki, ani tym bardziej towarzystwa. Tęskni za pewnym panem i upaja się uczuciem nieszczęścia, którego doświadcza w każdej minucie.


Generalnie wątki preferuję dłuższe, nie tylko 3 zdania, choć oczywiście samej zdarza mi się nie pisać cały czas esejów i poematów w komentarzach. Odpisy w różnych porach dnia, zgodnie z preferencjami i czasem.